Τη Λησμονιά μα πιο πολύ τη Νοσταλγία

Τη λησμονιά, μα πιο πολύ τη νοσταλγία

Έλυσες τις μακριές χρυσές πλεξούδες,
1922, και πέσαν στον ώμο τα μαλλιά και οι μνήμες.
Νόημα δεν είχε πια μαζί σου να τις κουβαλάς-
ξενιτεμένος μαχαλάς, τα όνειρα και η ζωή σου.

Στριμωγμένα τα χρόνια και τα αγγίγματα
στην πέτσινη βαλίτσα.
Στην ανάσα ενός τρένου που βροντά και τρέμει στα διαζώματα,
τρέμει η ψυχή στα άγρια ξημερώματα.

Λιθόστρωτα καντούνια γεμίζουν με βήματα και μια ηχώ σπαρακτική.
Μάτια κρεμασμένα στο κενό, στα μαύρα σύννεφα.
Χέρια διψασμένα για ουρανό και έρωτα,
και δυο χορδές ξεριζωμένες στην καρδιά σου.

Τη λησμονιά, μα πιο πολύ τη νοσταλγία, δεν αγάπησε κανείς.
Είναι θαρρείς το πρόσωπο μου ξένο,
σαν θέλεις να με θυμηθείς και δεν μπορείς.

Χρόνια μετά σωπαίνεις στις εθνικές εορτές.
Τυλιγμένη στο παλτό σου ξεμακραίνεις,
έχοντας αφήσει πίσω ένα λουλούδι.
Τις πλεξούδες δεν τις έκανες ξανά ποτές
γιατί όσα περάσανε στο χθες, για εσένα δεν εμοιάσανε τραγούδι.


Από την ποιητική συλλογή "όλα τα Μη του κόσμου'', εκδόσεις Κέδρος, 2015




Τα Πνευματικά Δικαιώματα των γραπτών και των ποιημάτων της σελίδας ανήκουν στην Δέσποινα Ντάση .

Copyright © 2014 despinantasi.gr. All Rights Reserved. | Design by Open web and more