(Απ’ τους μαστούς του σύμπαντος θήλασα του γαλαξία το γάλα. Δεν είχα μητέρα δεν είχα πατέρα μονάχα ένα δωμάτιο γαλάζιο που θύμιζε τα μάτια του Θεού.) Εσύ με έμαθες να μεγαλώνω με έναν τρόπο βίαιο να ωριμάζω γρήγορα πολύ πριν έρθει η ώρα μου στο χώμα να πέφτω σαν φρούτο, ενώ πόσο θα ήθελα…
Μια ρίζα αυγής Σε μια στροφή θα έχουν όλα ξεχαστεί. Θα πέρναγε καιρός, θα έπαιρνε ο καιρός τα γέλια και τα δάκρυα, τα υπάρχοντα στο χώμα, τι κοιτάς; και τι θρηνείς; Προχώρησε απέναντι, εμείς αντίπαλοι να πούμε πως ελπίσαμε στο θαύμα. Κλείσε τʼ αυτιά, ξερίζωσε το κλάμα, μια ρίζα αυγής χρειάζεται το χέρι σου…
Ζω για το θαύμα που θά ’ρθει – Μου είπες να γράφω, αργά και σταθερά να ξύνω το σκοτάδι μου, αργά και σταθερά να καταδύομαι, τη νόσο των δυτών μην αποκτήσω· και τότε ήξερα, καθήκον μου ήταν να ράβω άστρα στις μνήμες μου τις διάτρητες, να σταματήσει αυτός ο αέρας να εισχωρεί από παντού,…
Χρόνια περπάτησες στους κήπους μου, στις μυστικές αυλές μου, κόβοντας ρόδα, πίνοντας νερό απ’ τις πηγές μου, στον ίσκιο μου κοιμώμενος στο φως μου τραγουδώντας κι είδες εκείνες τις πλευρές, τις δύσβατές μου διαδρομές, που άλλοι πολλοί περαστικοί περνούσαν αγνοώντας. Χρόνια περπάτησες στους κήπους μου, σε ήθελα κοντά μου, ήταν πιο ώραιοι οι κήποι μου…